Boys-items
Ons Erelid - Dhr. W. Rijcken
Bij het samenstellen van het gedenkboek in 1987 ter ere van het 50 jarig bestaan werd over ons erelid Dhr. W. Rijcken het navolgende geschreven;
Een man die grote verdiensten voor de vereniging heeft gehad.
We hebben het dan over ons oudste in leven zijnde erelid W. Rijcken, die tevens gedurende lange tijd bestuurslid van onze voetbalclub is geweest.
Hoewel besturen veelal gebeurt vanachter een min of meer groene tafel, is Wim Rijcken toch ook de man geweest, die naast zijn bestuurlijke inbreng ook daadwerkelijk zijn handjes liet wapperen.
Hij kwam in 1937, het jaar van de boys-geboorte, vanuit zijn Gelderse geboorteplaats Bemmel naar het Zuiden om via zijn oude werkgever mee te werken aan de bouw van de oude Julia-centrale. Ofschoon dit als tijdelijke job was bedoeld, draaide het er op uit dat Wim, nadat de centrale gereed was, bij Laura en Vereeniging in dienst trad. Hij ging in Waubach wonen en is sindsdien het Zuiden trouw gebleven. Hij had toen net zijn actieve voetbalcarrière afgesloten en werd al gauw een trouwe bezoeker van de thuiswedstrijden van de Waubachse Boys.
Na verloop van tijd resulteerde dit in een verzoek van de toenmalige voorzitter, de heer Klinkers, om zitting te nemen in het bestuur. Dit verzoek werd gehonoreerd en de bestuursperiode van Wim Rijcken begon. Een bestuursperiode, waaraan hij heel veel prettige herinneringen bewaart vanwege de zeer goede samenwerking, die er steeds heerste. Dit bestuurstijdperk eindigde pas vele jaren later nadat het profvoetbal zijn intrede in Nederland had gedaan. Hij voorzag toen dat de amateurclubs als kweekvijver gingen dienen voor toekomstig proftalent. Aan deze situatie wenste Wim niet meer mee te werken omdat het vele werk van de amateurverenigingen te karig werd beloond door de toenmalige "transfersom" van f. 3.000,00.
Bij de bestuurs-taakverdeling werd het onderhoud van het terrein zijn domein. Dit bracht vroeger toch wel wat meer problemen mee dan tegenwoordig. De materialen en hulpmiddelen waren lang niet van het gehalte dat we nu kennen en de doorgaans zeer krappe clubkas zorgde ervoor, dat men zich vaak met minder geriefelijke methoden moest behelpen. Zo geschiedde het aanbrengen van de lijnen op het terrein met bluskalk die in een diepe kuil werd bewaard en afgedekt moest blijven.
Aangezien het terrein ook nog verhuurd was aan veehouders, moest er ook nogal eens iets geregeld worden met de medehuurders. Ook dit gebeurde steeds in de beste verstandhouding en Wim herinnert zich vooral de heer Dassen sr. als een zeer prettige onderhandelaar.
Na de oorlog werd door onze clublokaalhouder G. Beckers met hulp van bestuur en leden een stenen clublokaal gebouwd. Het was in die tijd dat Mevrouw Rijcken haar wettige echtgenoot adviseerde om op het voetbalterrein te gaan kamperen, aangezien hij nog maar sporadisch in de echtelijke woning opdook vanwege de vele uren die hij na zijn normale werktijd aan zijn hobby spendeerde. Op zijn initiatief en onder zijn leiding kwam in die jaren ook de staantribune tot stand. Aanvankelijk nog met in klei uitgestoken trappen, die een paar jaren later met stenen blokken werden afgewerkt.
Later werd hij door voorzitter Beckers benaderd over de mogelijkheid om in het kleedlokaal een centrale verwarming aan te leggen. Dat zou dan wel binnen een week of zes moeten gebeuren. Wim bekeek de zaak en voorspelde: "Als je zorgt voor het materiaal en 2 of 3 man hulp, is de zaak in 2 weken gepiept." Het materiaal werd aangeschaft, de hulp werd geregeld en na 2 weken brandde de verwarming.
Tussen de grote karweien werd en wordt er nog steeds een beroep op Wim gedaan voor de reparaties van alles wat de Boys in eigendom hebben. Van grasmachine tot kantineverwarming. Steeds was en is Wim de man, die, in weerwil van zijn leeftijd, belangeloos probleempjes oplost met zijn vaardige handen en zijn uitgebreide vakkennis.
Ondanks zijn 81 jaren is hij nog een geregelde bezoeker van de thuiswedstrijden van "zijn" Boys en als het weer niet tè gek is, schroomt hij er niet voor ook bij uitwedstrijden de verrichtingen van ons eerste gade te slaan.
Voor de Boys, maar vooral voor Wim Rijcken zelf, hopen we dat hij nog lang in staat zal zijn zich voor de Waubachse Boys verdienstelijk te maken.